2 dni po seansie. Wciąż odreagowuje.

Pomysł.

Miałem pomysł. Zanim do niego doszedłem, otworzyłem jeszcze standardowy zestaw zakładek w Mozilli. Usiadłem i zacząłem przeglądać. Filmweb. Brad Pitt z szansą na Oscara. Amerykański BOX Office pęka w szwach pod naporem najnowszego Mission Impossible z Tomem Cruisem, a Agnieszka Holland może zdobyć 23 statuetki, mimo że nie ma nawet tylu opcji. Zjeżdżam niżej i coś podkusiło mnie żeby kliknąć odnośnik do trailera “Kac Wawa”. Obejrzałem. Wyszedłem. Z siebie też.

Poczułem jakby mnie ktoś zmiażdżył od środka, wyssał całą radość z oglądania czegokolwiek, a na końcu zjadł i wyrzygał. Polacy próbują obsadą Karolak-Szyc-i reszta zrobić podróbke Kac Vegas. Wszystko w ciemnej, zamkniętej scenerii warszawskich burdeli, cwaniactwa i cwaniaków. Musiałem to czymś zrewanżować. “Róża” w lubelskim Cinema City wydała mi się odpowiednim lekarstwem.

Smarzowski po raz trzeci

Wojciech Smarzowski. Przeszło 50 kilku letni (zdaniem filmwebu:) “Świetnie zapowiadający się twórca filmowy młodego pokolenia“.  W 2004 roku zadebiutował “Weselem”. Niczym Wyspiański wybrał w małostkowym życiu swego narodu moment, gdzie spotykają się i wzajemnie łączą wszystkie polskie i polaczkowate cechy, a następnie przeplótł rodzimy materializm ze słowiańską miłością – wszystko w odcieniach skrajnego realizmu. “Dom zły” z 2007 roku w podobny do “Wesela” sposób emanuje esencją uderzającego realizmu. Polska wieś w latach 70-tych. Zima. Milicja prowadzi śledztwo w osadzonej pośród szczerego pola chacie, w której dzień wcześniej doszło do morderstwa. Dwutorowa fabuła wspomagana retrospekcją krąży wokół oskarżonego spotykając się w kulminacyjnym momencie i docierając do granic komunistycznego absurdu. Znów zło i zepsucie pływa przeplatając się z pięknem, marzeniami i miłością. Swarzowski gruntuje swój styl, “charakter pisma” wcale się nie nudzi. Bohaterowie, dla Polskiego widza pozostają jak wyjęci z rzeczywistości. Doraźność, realizm i bliskość.

Idąc na “Róże”, wysiadając z busa i przechodząc przez rozsuwane drzwi Plazy, docierając na drugie piętro i odchodząc od kasy biletowej ze świstkiem w ręce miałem w pamięci skromny dorobek tego reżysera. Wiedziałem, czego się spodziewać. To tak jak mając dwa punkty, przez które prowadzimy prostą. Jesteśmy pewni, gdzie w tej dwuwymiarowej przestrzeni osiądzie następna “kropka”.

“Róża” dodała trzeci wymiar dodając następny punkt.

Rok 1945. Tadeusz, zniszczony wojną AKowiec wraca na odebrane Niemcom Mazury by przekazać tytułowej Róży – wdowie po niemieckim żołnierzu – ostatnie pamiątki męża. On nie ma gdzie wracać. Ona nie jest w stanie samotnie funkcjonować. Odrzucona przez społeczeństwo, bez środków do życia i bezbronna. Tadeusz ofiarowując jej swą pomoc przy rozminowaniu pola ziemniaków z czasem staje się rycerzem u jej boku. Kwitnąca pomiędzy dwojgiem miłość zderza się z wszechogarniającym zepsuciem i amoralnością. Uczucie to jednak choć w istocie niemożliwe, daje im przetrwać.

To, co istotne w “Róży” nie rozgrywa się na poziomie fabuły.

Od pierwszych sekund, dosłownie nie miałem momentu wytchnienia. Oprócz mnie, siedzącego na środku 10tego rzędu, powyżej znajdowało się jakieś 70 osób. Film trwał przeszło 2 godziny, a uwierzcie mi, jakieś 3/4 to bez-muzyczna cisza przetknięta krzykami lub skromnymi dialogami. Przez prawie 120 minut czułem się, jakbym na sali znajdował się zupełnie sam. Wychodząc nie słyszałem rozmów, nikt nie zapytał “I jak film?”.

Oszczędna, często psychodeliczna ścieżka dźwiękowa zamiast oderwać od fotela i dać moment na przemyślenie czy kontemplacje, wciska nas w oparcie jeszcze mocniej. Wywraca wszystko na trzecią stronę. Zdawkowość efektów przeraża. Odwrotne proporcje natężenia, napięcia i emocji jakie za sobą niosą. Jedna z wielu rzeczy, które zostawiają ślad.

Do czego na płaszczyźnie technicznej mógłbym się przyczepić? Do efektów… specjalnych. Tak: występują takowe. Tak: wyglądają mizernie, co może wskazywać tylko na astronomicznie wysoki budżet filmu. Tak: są całkowicie niepotrzebne i nieestetyczne. Jest to jednak tylko malutka skaza, która jednak wybija z rytmu i oddala nas w pewnym stopniu od skupienia.

Szara tęcza

Po ”Weselu” i “Domie złym” (Ci co widzieli, to wiedzą) pozostaje niesmak. Odwracamy się od tego co widzimy. Pojawia się w nas mgliste przeświadczenie o tym jak polskie społeczeństwo się zmieniało, jak te zmiany nadal postępują i w którym ich momencie znajdujemy się teraz. Z odległych nam czasów “Róży” przenikają i do dzisiejszego życia niektóre cechy, zachowania i postawy. Wreszcie dzięki świadomości tamtej epoki jesteśmy w stanie odkodować mechanizmy, które plądrowały życia i które w dalszym ciągu nawet dziś są w stanie nas uśmiercić.

Nie znalazłem w najnowszym dziele Swarzowskiego jakiegoś życiowego drogowskazu. Nie zmienił mojego życia w sposób diametralny. Zmienił mnie, to mogę przyznać pod pewnymi względami. Zdałem sobie z pewnością sprawę ze swojego położenia względem ludzkiego dramatu. Trudno oddać stan po oderwaniu się od doświadczenia jakim jest “Róża”. Mętlik w głowie i jedna nienazwana myśl. Szarość i realizm dobija. Paradoksalnie czerwień tytułowej królowej kwiatów wysysa z nas jakiekolwiek barwy. I to jest w tym filmie piękne. 

PS

*** Co mnie zaskoczyło, dygresyjnie rzecz biorąc to wyświetlane tuż przed filmem informacje o wytwórniach, które wspierają film. Gdzie przy większości produkcji mamy do czynienia z dwoma, góra trzema slajdami, tak w przypadku “Róży” przed wyświetleniem filmu widzimy po kolei jakieś sześć, czy siedem różnych wytwórni, studiów i instytutów filmowych. Bijcie mnie, jeśli się mylę, ale prócz tego, jak cholernie rzadko kinematografia polska płodzi tak ambitne filmy – problem z brakiem pieniędzy na takie produkcje, kosztem “Kac Wawa” jest jak dla mnie porażający.
Dajmy zarobić takim twórcom jak Swarzowski.

Bo ja nie zdążyłem.

Co dwie minuty łamiący piszczele news. Co piętnaście sekund pasek zatacza koło i znów ta straszna informacja. Co 7 mrugnięć w dalszym ciągu bombarduje mnie jedno zdanie. Madzia nadal nie żyje.

Wiemy to już od jakichś dwóch tygodni. Podobno critical hit został odebrany od progu drzwi, model no. 34-A-S.x2 – produkcja sieradzka, montowane w Tajwanie. Dziennikarka Gawęda Poleska – gwiazda TVM 48 w wywiadzie z weteranem wojny w Wietnamie, płk. Jeremy’im Johns’em zdobyła cenne informacje na temat tego śmiercionośnego elementu budowniczego. Jak wynika z relacji Johns’a – Wietnamczycy, gdy brakło już metalowych gaz-rurek, to właśnie progi drzwi, modele no.34-A-S.x2 (unowocześnione, od wersji x.1.5) wykorzystywali do składania wietnamskiego origami. Kręgosłupami amerykańców.

Pani Magda, zdaniem Rudkowskiego wiedziała co robi. Jej przywiązanie do filmów typu horror i zwiększone zainteresowanie nietypowymi przedmiotami zadającymi śmierć nie było przypadkowe. Odziedziczyła to po swojej rodzonej matce.

Często zadawałem sobie pytanie, dlaczego, choć wiemy że Madzia vel. Magda nie żyje, to nadal szuka ja pół Polski. Dotarło to do mnie w końcu. To ona. Pani Mama Magdy, wcześniej widoczna w każdym filmie przez potoki łez, teraz zasłaniana rozmazanymi kwadratami. To nic, że taka “ochrona” twarzy nieszczęśliwej Pani Mamy Magdy wygląda identycznie jak, cytuję: “Podejrzany, Wojciech G., syn Kazimierza i Józefiny Gałkowskich…”. Ważne jest to, jak nasza państwowa policja zdołała wpłynąć zręcznie postacią arcydetektywa Rudkowskiego na oskrażoną (choć potem -a to cwaniaczki! – zgrabnie się wykręcali, a Rudkowski żeby ich nie zdradzić musiał w okularach do studia TVM 48 pocinać!).

Dalej kilka rzeczy pozostaje dla mnie niejasnych. Na przykład te śliskie kocyki. Pani Mama Magdy to musi być obrotna kobieta. Najpierw załatwia te śmiercionośne progi z Wietnamu, a potem te niespotykane nigdzie śliskie kocyki. Jak żyje, tak zawsze myślałem, że kocyk jest synonimem przytulności i szorstkości.

Te myśli, to wiązanie faktów i nieżycie Madzi tak mnie rozstroiło, że nie zorientowałem się, że wszyscy wokół za nią płaczą. I tak za daleko zaszedłem z tymi analizami, więc i nad tym począłem się zastanawiać. Dziennie ginie 18 osób z wyziębienia, małe Madzie kiszą się raz na jakiś czas sztukami w niebieskich beczkach, a różne Pani Mamy Magdy sprowadzają coraz to nowe nietypowe śmiercionośne przedmioty. Coraz więcej mamy teściowych i ich zięciów, którym nie starcza na podatki za gaz. Coraz częściej łatwiej jest sprzedać Małą Madzie na części i mieć ciepło w domu, tym razem we dwoje.

Dobrze, że jako naród mamy taką moc dziwowania się. Gdyby nie, któż by się dziwował nad tym co nas otacza? Gdzie podziałyby się te losowe przypadki uklęknięcia nad ludzkim losem, pośród miliona innych i wałkowania o tym przez tydzień? Mało osób to tak naprawdę rozumie, ale to ważne, żeby wałkować o takich sytuacjach 2 tygodnie. Nie wiem dokładnie dlaczego to takie potrzebne ale mam teorię, krótką.

Po pierwsze primo: bo to lepsze niż dług publiczny i deficyt. Po drugie: ile można o tym ACTA? Po trzecie, żeby zobaczyć że tak można i że tego też się trzeba bać. A po czwarte: no, powiedzmy sobie szczerze, tego jeszcze nie było, a Pani Mama Magdy obok Agnieszki Holland ma szansę na kilka statuetek! Już to kiedyś mówiłem, ale Polacy naprawdę byli, są i będą wszędzie. Nieważne jak. Jak nie drzwiami, to oknem, kominem, a nawet… przez próg.

Tutaj taka melodia, do kontemplacji i przemyśleń:

Wrzucam, skomentuje potem.

I Tobie, o ile nie jesteś zbutwiałym piratem radzę zrobić to samo.Internet płonie w komentarzach. Głosy poparcia dla przeciwników ACTA są już do skrajności powpychane w każdy zakamarek. Pseudoideowcy wstawiając sobie w avatary maskę Gay’a Ritchiego starają się wpłynąć na caluśki świat i nie pozwolić działać praworządnym obywatelom ZSRU. 

Zamknięcie serwisu megaupload.com, który według oficjalnych badań Instytutu Badań Statystycznych Serisów Rozpoczynających się od przedrostka MEGA (Bruxelles Institute of MEGA – piratoholic services Statistics), do którego badań przyłączyli się również studenci trzeciego roku europeistyki na UW (dementując negatywne doń nastawienie: wcale nie dlatego, że nie mają co robić!)  był serwisem kradnącym intelektualną, moralną, mentalną i obyczajową własność. Ten poważny krok ku dobru obywateli nie byłby w stanie zaistnieć, gdyby nie ZSRU.

Jesteśmy ponownie na dobrej drodze w walce z niepraworządnością, nierządem i zakamarksizmem. Ci, którzy tego nie dostrzegają, już niedługo spotkają się z nieuniknionym i zaraz potem nie będą w stanie wyobrazić sobie świata bez…

ACTA

Zrozumiałbym, gdybyście wiedzieli o tym projekcie cokolwiek poza sloganem “Ograniczenie wolności i cenzura – ACTA”. Przedsięwzięcie to przyniesie twórcom na całym świecie coś, co od zawsze im się należało – ich intelektualną wartość. Wyobraźcie sobie świat, w którym kradzież myśli ściągała by na nas karę pozbawienia wolności. Czyż to nie piękne? Nigdy nie czuliście tego bólu w kolanach, kiedy ktoś opowiedział żart, którego deklamacja przed waszymi znajomymi prawnie należała do was? Z ACTA to na szczęście się zmieni!

Uśmiechnij się, intelekt należy do Ciebie!

Wierzę, że tak samo jak ja, już niedługo dane będzie wam doglądać piękna świata przez pryzmat uczciwości, antykradzieży i piękna handlu internetowego. Opodatkowanie ściągania darmowych plików z internetu przełoży się na jakość “downloadów”, a tego przecież chcemy, prawda? :) Żeby na koniec przybliżyć wam jeszcze kilka znamienitych pomysłów panów komisarzy projektantów, podaję wypunktowane pod-projekty ACTA:

• wprowadzenie do prawodawstwa terminów kradzież intelektualna, zbrodnia i zbrodniarz intelektualny,
• sankcję pieniężne, kary pozbawienia wolności zależne od liczby kilobajtów skradzionej intelektualności (100kb = 6 miesięcy lub trzy i pół tony odśnieżonego śniegu na Placu Wolności w stolicy województwa),
• symboliczny abonament od liczby zakładek w przeglądarkach (od 3$ po obecnym kursie za 1 zakładkę)
• stworzenie Kontynentalnych Rejestrów Użytkowników Internetu oraz wprowadzenie Legitymacji Wzoroweg Downloader’a
• wydzielenie stref specjalnych swobodnego myślenia (tzw. Raje Intelektualne)

PS Z ostatniej chwili: Pan Kim Downlaudbaum z nowoutworzonej komisji ds. własności intelektualnej zapowiedział stworzenie nowelizacji do ACTA pod nazwą FACTA. Nie mogło być lepiej! Przymusowa rejestracja folderów i wysyłanie corocznych sprawozdań z otwieranych plików z jednoczesnym wprowadzeniem godzin swobodnego klikania i okresów wzmożonej ochrony intelektualizmu brzmi dobrze! Och, nie mogę się już doczekać – jeszcze nigdy nie byliśmy tak bezpieczni!

Caption (optional)

Dziś puścimy bokiem kwestie czystej semantyki. Znaczenia słów zostały wyprane i przekształcone już na tyle, że nie widzę żadnego sensu objaśniania takich a nie innych określeń. Jestem faszystą w oczach tych, którzy nie tylko mi ale wszystkim nam i Wam próbują (z coraz lepszym skutkiem) wywrócić do góry nogami “konserwową” przeszłość.

do posłuchania: klik

Dozowanie

Widzieliście bardzo jasno w mediach, przez ostatnie 10 dni wszystko, co kontrowersyjne. Wzbudzało we wszystkich kontrowersje to, że można się pobić, że na świecie istnieje przemoc i ideologie. Nagle polska rzeczywistość została wzbogacona o świadomość sporów, wykroczeń i nadużyć Policji. Z tej perspektywy media pokazały prawdę. Przecież miały być zamieszki, były i nam je pokazali.

Dziś, pchnięty filmikiem “Z pamiętnika pseudopatrioty” zamieszczonym nomen omen na joemonster.org, >>gdzie niedawno bojownicy płakali nad głupotą Biedronia<< – zauważyłem iście identyczny zabieg jak przed wyborami, z tą różnicą, że tam wystąpiły moherowe babcie zamiast… no właśnie kogo?

No na pewno to nie są kibole, bo oni już na arenie pierwszoobiegowej polityki tematów zastępczych – w skrócie PPTZ odegrali swoje. Popularne stało się ostatnio określenie pseudopatriotów. Wiecie, to tacy co mówią że ten nasz kawałek z Wisłą po środku to kochają, hymn – chociaż refren znają, wiedzą że nie znać trzech dat (966, 1410, 1918), to nie wypada i takie tam, ale oni ani za kraj nie zginęli, jak trzeba było to ich dziadki Żydów nie schowały i w ogólę co to z nich za patrioci, raczej… faszyści. Prostym językiem mediów – ciemnogrodzkie towarzystwo, które robi nam na zachodzie wstyd, poza oczywistym niszczeniem infrastruktury, całe 75 tysi!*

Szeroki kadr, szerokie pojęcie

Dam sobie spokój z faktem, iż Blumsztajny i im podobni odwalili swoje wraz z m.in. “Krytyką Polityczną”, żeby zrobić zamieszanie. Puszczę wałkowaną od piątku sprawę oczywistych nacisków ze strony medialnego establishmentu, który pokazuje dwuminutowe wyrywki ONR’owców, zamiast kilkadziesiąt razy dłuższych reportaży i relacji, pokazujących rzeczywisty marsz. Pisząc tą notkę, mam obok otworzony taki filmik, trwający dokładnie 57 minut 11 sekund. Nie widziałem ani jednego kadru w żadnej przodującej telewizji polskiej, który pokazywałby podobne sceny – a siedziałem nad tym od 11 listopada.

W szerokim kadrze mediów znalazł się wycinek, w szerokim obiektywizmie klęczących przy korycie ekspertów faszyzm objął nie tylko ekstremistów, radykalnych konserwatystów, ONR, wielbicieli Dmowskiego, katoli etc. Jak dobrze wiemy trzymając polską flagę można nam już przypiąć podobną etykietkę. I wiecie co? Jak mam się już z czymś identyfikować, to niech będzie. Jestem faszystą.

Tutaj nie ma miejsca na bagno

Trochę z przekory kompromisu, trochę dla zaznaczenia wyraźnego podziału, który oceniany przez lewaków jest działaniem, który zamiast pomagać nam w kryzysie – rzecz jasna dzieli, a moim zdaniem dla zaangażowanych jest już niestety koniecznością. Chcesz stać z boku i śmiać się z konserw i lewaczków? Potrafisz w nocy o północy wymienić cechy przeciętnego Polaczka, który chodzi do Tesco co niedziele, wali na Tuska i nie bierze udziału w wyborach? A może na dodatek mimo prawa do głosowania, srasz na to wszystko i chcesz żeby było śmiesznie? To dobrze: już wiesz, że nie powinno być Cię na tej stronie.

*na tyle wyceniono straty w Warszawce. Dla porównania, przez ostatnie dziesięć lat na “Krytykę Polityczną” z kasy publicznej wydano (zmarnowano?) 1,2 mln. Lubię takie porównania.

Dla zainteresowanych tematem:

Bonus:

PS Za rok muszę tam być. Nie po to, żeby się napieprzać. Żeby poczuć tego Polskiego Narodowego Ducha.

PS 2 Coś czuję (i nie tylko ja), że za jakiś czas nastąpi coś poważniesjzego i w końcu się zerwiemy. Nie jestem zwolennikiem wojen, ale Rostowski może w końcu się pomylić i przewidzieć prawdę. A wtedy, kto wie.

Poniższy wpis wyraża opinię autora w dniu dzisiejszym. Nie może służyć przeciwko niemu w dniu jutrzejszym, ani wczorajszym. Autor zastrzega sobie również prawo do zmiany lub wymiany poglądów na inne, lepsze, bez podawania przyczyny.

Nie będę się bronił, coś zaskakującego się ze mną stało. Coś niepokojącego i obrazoburczego. Zacząłem oddawać się czemuś, co nigdy nie powinno pojawić się na moim monitorze dłużej niż do momentu wypowiedzenia przeze mnie słów “No, jasne. Co to, to nie ja”. Stało się, o ja pierdole, stało się.

Nie będę owijał w bawełnę, nie będę tym razem kłamał i manipulował. Zawalę was teraz product placement’em i wyjdę na zasranego hipokrytę. Masz ci los, jeszcze z tym wyjdę do internetu, niczym masochista i będą ze mnie ryli na przystankach, stołówkach i za granicą.

Obejrzałem owego dnia, jakieś 2 tygodnie temu pierwszy odcinek Skins’ów. Dla tych, którzy dzielą teraz moje uczucie do choćby dwóch pierwszych sezonów, a którzy słyszeli o mojej nienawiści do fali tego typu seriali proszę o wyjście. Jak już wyjdziecie, nie wracajcie tutaj. Wypierdalać. Nie mam najmniejszej ochoty słuchać waszych spazmów. Ci co mają to w dupie, wiecie co robić – czytajcie dalej. Ostatnia grupka – podobni do mnie trzy tygodnie temu – czyli Ci co nie znają, ale boją się, że po obejrzeniu kilku odcinków zostaną spedaleni i staną się love brytysz eksent – możecie zostać. Z wyjątkiem tych nieudaczników, którzy potem będą płakali “Czemu moje życie nie jest TAKIE”. Odpowiedź jest prosta, będzie na końcu.

Do przestudiowania ten filmik.

cdn.

…1279 słów i  zdanie na piętnaście liter.

Do posłuchania: <click>

Lans corridor. Już nam się nie wydaje, że te kraty w oknach na parterze i ich ewidentny brak na trzecim piętrze, tuż przed pionowym dziesięciometrzem to przypadek ani profilaktyka.  Statystyka jest bezwzględna. Nawet jeśli prowadzisz psa ulicą, to wg obliczeń macie średnio po trzy nogi. Tutaj niczym dług publiczny, każdy czuje na sobie równiutko rozprowadzoną warstewkę Syzyfowego tynku. Syzyfowa praca comeunicat’u utrzymuje grubość pokrycia gładzią na odpowiednim poziomie. Nie za grubo by wzniecić złudzenie buntu, nie za cienko by pozbawić marzenia zmiany czegokolwiek.

Eskapada oburzenia. Mamy prawo milczeć i słuchać naszych prawodawców. Mamy przywilej oprawiania w ramki kolejnych buntowników, a oni zaś mają ustalone obowiązki względem swych oprawców. Dwojakość słów przypomina czasami system podwójnych rozkazów za Sami Wiecie Czyich Rządów. Głupio jednak  wyjść z takimi porównaniami, bo poprawność – polityka, tak się nie robi i przecież jak chcemy to możemy się z kimś na budynki zamienić. Matura jest ta sama dla wszystkich. Zamykają drzwi, wychodzimy oknami. Stawiają wartę, robimy wszystko, żeby pozbawić ją jakichkolwiek funkcji i udowodnić bezsens ich działania. To taka nasza nowa dyscyplina sportowa. Dialog z władzą. Brzmi dumnie. Nie jesteśmy w stanie odróżnić wyskoków spowodowanych presją buntu przeciwko sobie, a przeciwko czarnym głośnikom wiszącym co cztery metry na pobielanej ścianie. Coraz częściej zdajemy sobie sprawę, że to z nas się śmieją. Jedyna taka, takie miejsce w rankingu, a takie problemy. Ci nowi i tak się cieszą, za rok też będą walczyć, by po kolejnych czterech porach roku ku zwątpieniu następców dojść do wprawy w przyglądaniu się otoczeniu. Choroba cywilizacyjna pod tytułem „Starość dorastania”.

Ratuj się kto Mojżesz. Trochę się śmiejemy tam po cichu, na trzecim piętrze, gdzie nikotynowa mgła pozwala walnąć taniego ruskiego szampana z kolegami zza Syjonu. Chłopaki o piaskowej karnacji cieszą się każdym krokiem po dużym budynku, zaraz chyba zaczną liczyć kafelki, i z gitary się cieszą, co tam kolega Azjata z odznakami pokazał. My się trochę śmiejemy, bo za rok matura. Było nas trzydzieści parę, ktoś odszedł, kto inny odszedł, a ktoś przybył. Utrzymujemy kontakty, uśmiechamy się między godziną za piętnaście i na długich brejkach cały czas te same schody. Liberalizm, wolność słowa, Hyde park i…

Na dyskotekę. Jest wreszcie zakichana długa najdłuższa w całym dniu. Jedni powtarzają, drudzy myślą, że mają tylko dziesięć minut to siedzą oparci tak na szybko i utrzymują kontakty. Ci, co znają rozkład jazdy na pamięć rozłożyli pikniki i gotują się do poważniejszych dyskursów. Siedzimy jak na dyskotece, przykuci do ławek, czekając na jakiś lepszy klimat, kawałek, który znamy na pamięć – bo głupio tak śpiewać co drugie słowo, albo refren – jak w macarenie. One też po drugiej stronie jak od linijki, parapety, wysmukłe, czarne, lśniące. Wyszły z półpiętra, poprzytulały się do zlewów, popatrzyły w zwierciadła, wyszły i siedzą. Coś jak my. Tyle że my bez zwierciadeł. Smutno się czasami robi, jak te promyki tak wpadną od zachodu ostatni raz i potem weź wracaj po nocy, jak w nocy wyjechałeś. Najgorzej i tak wtedy jak w końcu dojdzie się do wniosku, że już koniec żartów, nie śmiejemy się z miłości, a polityka to po wyborach za dużo czasu i czas przysiąść.

Emanujemy błyskotliwością. Pamiętacie jak z nas szydzili, że adwokatów, że jak mrówków, że aktorzy wojny nie wygrają, ani nam gazu łubkowego nie wydobędą? Co, że niby tak jako hobby tylko możemy, że to nasz ostatni rocznik, co ma dopisek artystyczny. Pamiętacie, jak weszliśmy z poczuciem misji, co sobie wyznaczaliśmy kursy, kreski podziału i terytorialne zakresy? Że odtąd dotąd to my, a tam to oni jak atomy z oczami wlepionymi w naszą działalność. No, ja pamiętam.

Nasza natura. No. Nie ma się co dołować, że prawda była inna. Zwracać uwagę tych co znają hasło „Bo prawda jest taka…” to już weźcie się opamiętajcie Że niby presja i wyścig szczurów? Nie mogło do tego dojść, sami ich tępiliśmy stojąc ramię w ramię, jak w falandze, przy tarczy oręż argumentów i wszystko w imię odśrodkowej solidarności klasowej. Hehe, walka klas nie? No many Humany i schizy mat fizy, lemy biolchemy hehe. Trochę się posypało was i nas. To nic.

Matura w tym roku. Do studniówki to wolne, po studniówce, a potem prawo i lewo. Po co się ograniczać, if we can take both? Taka polityka uległości wobec samego siebie. Też chcemy mieć coś od życia i nie wtedy, kiedy przyjdzie nam szepnąć do okienka w kiosku Ruchu „Pani da to najnowsze Życie na Gorąco. No. Życie zaczyna się po czterdziestce. No. He. Branoc.” Bierzemy coś dla siebie, a oni biorą to nasze, co właśnie spuściliśmy z oka. Trzeci rok, to już raczej wszyscy wiedzą, że numerki w kratkach, to się nie liczą i spokój jest. Zrelaksowani słuchamy jak co dzień tego samego tekstu. Równie dobrze mogliby nam powiedzieć, że w tym roku nie piszemy – przyjęlibyśmy to z równym przytaknięciem. Szkoda.

A gdzie teraz? Coś nas przytłacza. Nikt się tutaj nie bije. To jednak nie można mieć wszystkiego. Dziwne, przecież mieliśmy po dużo punktów. Albo fajne towarzystwo, co by ideały intelygencji Polski naszej wznosić ku oświaty kagańcowi, albo ustawka, szybki wpierdol na skwerku czy w szatni, odpyskówka sorce od anglika i siema na kora pod L-linianke. Grożą nam, że nastał czas życiowych wyborów. Kto jak nie my śmieje im się w twarz, jednocześnie próbując odwlec naszych podopiecznych od już podjętych. Wyborów. Ile nas jest takich, którzy „No weź, do tego się, weź zalicz. Człowieku, no zmień to, weź się, w garść. Musisz”. Dualizm wyborowy gniecie nas ze wszystkich stron, a tu jeszcze do zaliczenia tyle niepotrzebnych w życiu rzeczy. Co? Nie, Ciebie nie Olu.

Co mamy nam do powiedzenia. Kończą się powoli tytuły, takie nośne, młodzieżowe i uniwersalne co by bez względu na położenie i stosunek do socjalnej kolaboracji z kamratami każdy zrozumiał i potrafił wcielić w życie. Mamy wrażenie, że nie jesteśmy tacy, na jakich wskazuje nazwa. Młodzież przecież powinna, nawet pan w białym, błogosławiony o Duchu coś tam teges na placu mówił, że wstąpi i zstąpi, a my tam będziemy mu pomagać, odbudowywać i coś jeszcze, ale nikt nie kojarzy. Budować możemy co najwyżej pasy lotnicze i te podjeżdżające schodki do fruwającej bramy poza ukochaną ojczyznę. Im dalej stąd, tym normalniej, tutaj zostaną tylko Ci, co krzyczą bez przyszłości o braku przyszłości. Jedyni co mówiąc robią to co mówią. Bez mielenia ozorem też im wychodzi pozostawanie w niezmiennym stanie bez „co dalej”.

Historii uczą pozory. Jest gorzej. Nie tylko tytuły – a z nimi zawsze najtrudniej – się kończą. Wyczerpują nam się nawet problemy. Patrzymy wstecz i doświadczani słowami oszukujemy wszystkich w koło, że to nie prawda, że jeśli im się udało, to i my damy radę. W końcu coś musiało się zmienić na niekorzyść. To nie tak, że wtedy z jednym kajetem i trzeba było jeszcze na siebie zarabiać, a teraz wszystko na talerzu i szukamy w całym nieistniejącej przeszkody. Daj Boże, żeby to wynikało z narodowej psychozy i niepokorności, jak za zaborów. Nami po prostu trudno się rządzi.

Trauma. O czym mamy z nimi gadać. To przez budynek, przez nas, czy przez nich? Może sami sobie wytworzyliśmy mowę nienawiści, zawiści, miłości i żalu. Dlaczego każdy w końcu Tym rzyga? W remizie i u Stanisława też tak rzygają? Przecież to najpierwsza trójka, liczby nie kłamią, tam sto procent, tu dyscyplinijczycy, wyrachowani i obyci. No, podobno ambitni są też z tych pięćdziesiątek szóstek i budynków nauki technik motoryzacyjnych, ale nie oszukujmy się. Wiadomo kto jest targetem i kto ma na kolorowo wypisane plakatami półmetki. Jakaś miara musi być. Podsumowując, nie ma się czego bać. Zostaliśmy porównani i wygraliśmy pojedynek walkowerem, co uznaje za społecznościowy sukces naszej formacji. W końcu jesteśmy jedną wielką rodziną. A już niedługo minie dziesiąte dziesięciolecie od momentu wygasania wartości pierwszego z nas. Co wy na to?

Frei.

W końcu jest i już ich nie ma.

foto: Karol Grygoruk

Długo zastanawiałem się nad tą recenzją. Rozliczałem CKOD z pierwszej, drugiej, czwartej, potem trzeciej płyty. Rozniosłem je znów ze sobą przez parę dni. Dyskografia + kilkanaście dodatkowych niepublikowanych singli przesunęło się po dwucalowym wyświetlaczu MP3/4′jki po czym znów przesunąłem odtwarzanie na początek i znów próbowałem.

Jak kraj długi i szeroki, ile recenzji nie przepatrzyłem wszyscy jak jeden mąż przerzucali między sobą hasło “Jak to ten CKOD wyewoluował bo już szkoda było patrzeć na 20sto letnich facetów klecących piosenki pod nastolatki, a to że im system nie pasuje, że narkotyki, odrzucenie i wszechobecne zło”. Każda jedna uderzała w to samo i mnożyła westchnienia nad uspokojeniem i zwróceniem uwagi na “ewolucje” rynku. Co lepsi rzecz jasna dostawiali kolejne schodki, które kiedyś tam pozwolą dorównać polskiej branży muzycznej, zagranicznym Frazom Ferdinandom i miliardom zespołów z prefiksem na “the”.

Słuchałem Afterparty; Mamo, mój komputer jest zepsuty, Hej Chłopcze, Nagle zapomnieć wszystko, Spaliny, Jedz Sól, Dwadzieściakilka lat, Kokaina z Kokakolą i miałem przed oczami siebie na tych kilku koncertach, nie zastanawiającego się nad infantylnością i  hipokryzja, czy aby mówiąc źle o MTV a potem się w niej promując, to CKOD zrobił true czy jednak są fake. Minęła mnie  ukosem ta niosąca ideologiczną i poplątaną ideologię warstwa, która swojego czasu nawet przeminęła się przez Fox Kids (vel Jetix?), kiedy to w 2006 miałem jakieś 13 lat. Trafiłem na Hej Chłopcze (która zresztą znajduje się w moim zestawieniu Piosenek, które zminieniły coś w moim życiu) w najmniej odpowiednim momencie, kiedy fascynowały mnie metallici, marilyny mansony, a najbardziej liczba odtworzeń przy ich miniaturkach na lastFm.

Co na temat najnowszej płyty?

Szukałem odpowiednich słów dla opisania tego co widzę w “Planie Ewakuacji” i wszystko czego bym nie wymyślił kręciło się właśnie wokół tego znaczącego dla warstwy czysto muzycznej tytułu. Wycofując się małymi, 13stoma krokami, z których pierwsze Intro pokazuje nam z czym mamy do czynienia CKOD idąc do przodu ucieka.  Powoli, jesiennie, przy skraplającym się w szarych chmurach nostalgicznym deszczu, filozoficznym naparstku, w dobrym gronie i z klasą. Drugi: Chrystus może w pierwszych sekundach przyprawić o zawał, tych którzy bali się o skojarzenia z Muchami – a już na pewno z powodu długości. 1:30 “starego, dobrego CKOD’a” to wręcz policzek wymierzony najzagorzalszym fanom. Przez pierwsze półtorej minuty mamy do czynienia z motywami wartymi co najmniej podwójnego rozwinięcia. SZKODA.

Potem Kraibski – mój faworyt na zielonym krążku ze świetnym wejściem i cieszącą ucho rytmiką. Plan Ewakuacji – który stanowi argument dla niektórych “iż ratuję tą płytę” oraz “Dalej pójdę sam”, “Wiemy wszystko” i “Na kredyt” – kawałki na stale wpisujące się w moją listę wszech czasów.

Niewspomniana reszta do re-recenzji dla was.

Całość pływa w umiłowanym przeze mnie klimacie steel-guitar, hawaii i pływających elektrycznych bend’ów z rytmicznymi plumknięciami elektroniki i perkusji. Tak, to coś innego, a zarazem cały czas to samo. Tak samo dobrze i co najważniejsze wiadomo, że to oni.

Plan ewakuacji

Na zakończenie fakt z ostatnich chwil: Cool Kids of Death kończy się na dniach, a “Plan Ewakuacji” okazał się prawdą. Ewakuacja z klasą, podniesioną głową, odmalowana i w takim nastroju, to mimo wszystko – bardzo dobra decyzja. “Jak nam się zachce” – tak Wandachowicz Jakub i Kowalski Marcin odpowiedzieli na pomysł nowej płyty. Co jak co, widać, że w końcu robią swoje, zrywając z oczekiwaniami – bez kompleksu i bez strachu, możliwe, że tak jak zawsze chcieli.

“Wiemy wszystko o wszystkim, ale nikt nas nie pyta o zdanie”                                                           -              “Wiemy Wszystko”
- to już pewność odejścia, czy depresyjna świadomość tego, co się                      zostawiło?

Pan redaktor Gugała skończył przebierać w środkach i rzucił się w krwiożerczym szale na biednego Adama Hofmana, czym nie był z pewnością zachwycony pan Solorz. I go odsunął, tak do “po wyborach”. Bo już swoje zrobił.

O co kaman? Prosz. Warto!

Część pierwsza

Część druga

Króciutki komentarz w stronę (teraz uwaga!) nie umęczonego PiS’owczyka Hofmana tylko niezłomności pana redaktora. Nosz jak on cudownie powtarzał aż trzy razy o tym jak to diaboliczny Jaruś K. napisał że to “Stasi wypromowało Merkel”. Nosz to piękne było i takie dziennikarskie, profesjonalne. A te pytania jak zadawał, no żeby się biedny Adaś nie przemęczył, to przerywał w pół zdania i – no przecież on na polityce zagranicznej tam coś teges wie – dokańczał za niego, co by dyskusja toczyła się płynniej. Niczym ta woda w rzekach, jak im tam Łaba, Wisła, Odra i Sekwana. Bo PiS wszystkie je już przekroczył, a nie dane mu będzie ich tknąć po raz drugi, póki caluśka woda z Bałtyckiego morza naszego nie upłynie. Do Niemiec. Z tego jedynego, po którym już niedługo pływać nam zabronią Ribentropy Mołotowy.

Ciekaw jestem tylko na jakie studia trzeba pójść żeby takie sprawne techniki operacyjne zdobyć. Miód malina. A widz, daj Bóg i tak się domyśli kto kogo atakował.

A jak nie?